Στις 10 Μάη του 2023 διαβάσαμε στον αστικό τύπο: “Νέο παραλήρημα για τον Λεξ. Περίπου 20.000 άτομα βρέθηκαν το σαββατόβραδο στη Γεωπονική Αθηνών στη χιπ χοπ συναυλία για την οικονομική ενίσχυση τεσσάρων αναρχικών από τον Πειραιά που βρίσκονται προφυλακισμένοι εδώ και αρκετούς μήνες με ελλιπή -όπως καταγγέλλεται- στοιχεία.”

Τις ίδιες μέρες στα social media άτομα του εναντιωματικού χώρου δήλωναν πολύ περήφανα για την επιτυχία του αυτοοργανωμένου κινήματος στη διοργάνωση ενός τόσο μεγάλου εγχειρήματος.

Καταρχάς τα 20.000 άτομα βρέθηκαν στη Γεωπονική, στη συντριπτική τους πλειονότητα, για τον Λεξ σε μια ευκαιρία να τον ακούσουν και μάλιστα χωρίς εισιτήριο. Αυτό ήταν γνωστό στους διοργανωτές και, προφανώς, κάτι παραπάνω από μια εκπληρούμενη ευχή τους, αν εξαιρέσουμε, βέβαια, το γεγονός ότι λίγοι από τους 20.000 συμμετέχοντες θα υπολόγιζαν συνειδησιακά το πολιτικό περιεχόμενο του καλέσματος.

Με βάση το γεγονός της συναυλίας δύο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται. Από τη μία μεριά, ο κόσμος του θεάματος που προάγει μια εναλλακτική του μορφή με ένα γεγονός που ενισχύει τα δικά του χαρακτηριστικά (καλλιτέχνης, χιλιάδες θεατές, επιβεβαίωση στο χώρο της αμφισβήτησης, διαστολή εναλλακτικών θεαματικών χώρων). Από την άλλη, μέρος του αυτοοργανωμένου κινήματος συνδιαλλέγεται με την εναλλακτική μορφή του Θεάματος με σκοπό να διεμβολίσει τα θεαματικά περιεχόμενα με ανατρεπτικά πολιτικά διακυβεύματα. Το πεδίο συνάντησης δεν είναι άλλο από την ίδια την εναλλακτική κουλτούρα που μορφοποιείται στο σχήμα: “επιτρέπεται στον καλλιτέχνη να διαπραγματεύεται από τη σκηνή ακόμη και την καταστροφή του αστικού κόσμου που τον περιβάλλει, αρκεί, όχι μόνο να αφήνει στην πράξη τις ίδιες του τις δομές αθικτες αλλά, εν τέλει, να τις ενισχύει”. Γι’ αυτό και πληρώνεται. Η αυταπάτη μέρους του αυτοοργανωμένου κινήματος βρίσκεται στην εκτίμηση ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτό το αστικό σχήμα για δικούς του σκοπούς, εθελοτυφλώντας στην ιστορική επιβεβαίωση ότι πάντα το Θέαμα είναι αυτό που επιβάλλει τους δικούς του σκοπούς πάνω σε κάθε τι με το οποιο συνδιαλλέγεται.

Έτσι, όσον αφορά την διαχείριση της σκηνής, ο Λεξ βγαίνει σχεδόν τελευταίος, ως επιλογή της διοργάνωσης, προκειμένου να μην αποχωρήσει νωρίς ο κόσμος που ήρθε για να τον δει. Όπως εξάλλου γίνεται κάθε φορά παντού όπου υπάρχει ένα “όνομα” σύμφωνα με τους θεαματικούς κανόνες. Η αυτοοργάνωση (με κλήρωση της σειράς των ανθρώπων που θα εμφανιστούν) πάει περίπατο. Οι μούρες είναι μούρες πάνω σε κάθε σανίδι.

Η διοργάνωση, ακριβώς επειδή υπερεκτιμά την ικανότητά της να διαχειριστεί τέτοιου μεγέθους θεαματικά μεγέθη, διολισθαίνει. Έχει πολύ περισσότερα μπαρ (προκειμένου να “εξυπηρετηθεί” ο κόσμος) από τουαλέτες (μόλις 2 για να “εξυπηρετηθούν’ χιλιάδες άνθρωποι). Λανθασμένη πρόκριση των αναγκών που, δυστυχώς, καταλήγει ως οργανωτική αστοχία να υπονομεύσει τους ίδιους τους σκοπούς. Κάποιοι άνθρωποι κρέμονται από μπαλκόνια και ταράτσες χωρίς καμία πρόληψη ασφάλειάς τους. Δεκάδες λιποθυμούν μπροστά στη σκηνή χωρίς να υπάρχει στοιχειώδης ιατρική πρόληψη αλλά και χωρίς να εξασφαλίζεται με κανέναν τρόπο η πρόσβαση ασθενοφόρων στον χώρο. Αυτό έγινε από νωρίς αντιληπτό, γι’ αυτό και οι άνθρωποι από σκηνής προσπαθούσαν να διαχειριστούν την συμπεριφορά των θεατών.

Αρχίζει λοιπόν να κρίνεται η έννοια της επιτυχίας της διοργάνωσης. Αν σκοπός ήταν και μόνον η η οικονομική ενίσχυση προφανώς και επετεύχθη. Όλα τα άλλα είναι συζητήσιμα. Ιεραρχώντας τις πολιτικές προθέσεις, η υπόθεση έμπρακτης αλληλεγγύης των 4 στο δικαστήριο, 3 μέρες μετά, απέτυχε παταγωδώς αφού παρευρέθηκαν μόλις 30 άτομα. Η ενημέρωση τόσων χιλιάδων ανθρώπων για τη συγκεκριμένη υπόθεση, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, κατέληξε ένα αδύναμο φόντο γύρω από το αστέρι του καλλιτέχνη, όπως έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια σε αντίστοιχες περιπτώσεις.

Κι εδώ που τα λέμε, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί αυτές οι καταστάσεις και με τον τρόπο με τον οποίο αναπαράγονται οι ρόλοι, οι “εναλλακτικοί” καλλιτέχνες όταν εμφανίζονται σε συναυλίες του “χώρου” έχουν ήδη οριοθετήσει τη συμμετοχή τους στα δεδομένα όρια. Συνήθως, διεκπεραιώνουν τη δέσμευση ότι θα φέρουν κόσμο και θα πουν δυο λόγια. Δεν είναι άνθρωποι του αυτοοργανωμένου κινήματος. Από κει και πέρα το βάρος πέφτει στους διοργανωτές, αν θα πείσουν με τον τρόπο τους για τα περιεχόμενά τους, αν θα προσεγγίσουν τον κόσμο προκειμένου να εκτρέψουν τα θεαματικά αυτονόητα, αν θα καταφέρουν να ενισχύσουν ποιοτικά και ποσοτικά τα διακυβεύματά τους. Ο καθένας στο ρόλο του.

Όλα αυτά βέβαια δεν έχουν νόημα αν το ζητούμενο είναι να έρθουν κράχτες στην όποια εκδήλωση με σκοπό να παρθούν φράγκα από τους θεατές προσφέροντάς τους-εν τέλει- την ψευδαίσθηση ότι συνεισφέρουν σε κάποιον αγώνα πίνοντας φτηνό αλκοόλ, διασκεδάζοντας με τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη ή ακόμη και φωνάζοντας συνθήματα και υψώνοντας τις γροθιές τους. Αυτή η λογική ανήκει σε έναν κόσμο που -ακόμη κι αν μας αφορά- δεν μας ενδιαφέρει.