Μόλις έκλεινε η ύλη του περιοδικού, τελείωνε και η νικηφόρα απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα του Ντένις, δολοφονημένου στα Τέμπη τον Φλεβάρη του 2023. Γίναμε μάρτυρες για μια ακόμη φορά ενός κράτους και των κονδυλοφόρων του που αντιμετωπίζουν τους συγγενείς των 57 θυμάτων των Τεμπών ως παρασυρμένους, πότε αφελείς και πότε ιδιοτελείς, αναλόγως της συγκυρίας που βολεύει την πορεία της θεσμικής συγκάλυψης του σχετικού εγκλήματος. Αποτελεί τη συνέχεια μιας προσπάθειας εδώ και 2 χρόνων από μεριάς του καθεστώτος, όπως την παρουσιάζουμε και στο συλλογικό μας κείμενο του παρόντος τεύχους.

Παράλληλα, ολοκληρώθηκε και η απόπειρα 42 σκαφών να προσεγγίσουν από θαλάσσης τη ζωντανή κόλαση της Παλαιστίνης. Προκειμένου να σπάσουν τον αποκλεισμό της πιο μεγάλης ανοιχτής φυλακής του κόσμου, τόσο συμβολικά όσο και ουσιαστικά, προσφέροντας την ανθρωπιστική βοήθεια που αναλογούσε στις δυνάμεις τους. Η απόπειρα αυτή στέφθηκε με επιτυχία στο συμβολικό της μέρος, μετατρέποντάς το σε ένα μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό κεφάλαιο αγώνα σχετικά με την υπόθεση της αλληλεγγύης.

Και ο πολιτικός χρόνος εξακολουθεί να είναι πυκνός σε γεγονότα βαρύνουσας σημασίας. Το ανοιχτό μέτωπο της Ουκρανίας, το ReArm Europe, το γεωστρατηγικά αδηφάγο Ισραήλ, η επικίνδυνα γκροτέσκο διακυβέρνηση του Τραμπ, η στοχευμένη αστάθεια στη Λατινική Αμερική, οι οξυμένα διαχωρισμένες κοινωνίες του λεγόμενου πολιτισμένου κόσμου. Το σκοτάδι γίνεται όλο και πιο πυκνό και η έξοδος από το τούνελ φαίνεται να οδηγεί στον αδιέξοδο αστερισμό των Τόμαχοκ και των Ορέσνικ.

Σε ό,τι μας αφορά, ως συντακτική ομάδα των Φερτών Υλικών, που επιμένουμε στην πολιτική και κοινωνική βαρύτητα των δια ζώσης αγώνων ενάντια στις μεγάλες και μικρές εξουσίες, που επιμένουμε στην προσέγγιση του δημιουργικού φαντασιακού έξω από τα κανάλια των εμπορευματικών σχέσεων, που επιμένουμε στην αξία της υλικότητας των τυπωμένων σκέψεων, στο χαρτί, των «καρφωμένων λέξεων, σαν πρόκες» στις ανυπότακτες συνειδήσεις, συνεχίζουμε. Ένα ακόμη τεύχος χωρίς τη διάδραση που προσδοκούσαμε ευθύς εξαρχής του εγχειρήματος αλλά με το πείσμα στην αξία της βραδύτητας, της σταθερότητας και της συνέχειας σε ένα εχθρικό περιβάλλον που επιδιώκει ολοένα και περισσότερο την εξαντλητική επικοινωνιακή ταχύτητα, την προχειρότητα και την αποσπασματικότητα.

Το πείσμα μας επιδιώκει την αναβίωση της αγάπης στην θεωρία, ως απαραίτητο μέρος της πράξης, της απελευθερωτικής συντροφικής πληροφόρησης, του αναντικατάστατου της δια ζώσης επικοινωνίας, των αυτοοργανωμένων δικτύων διανομής ανατρεπτικού υλικού που έχουν ξεθεμελιωθεί από τον ψηφιακό ορυμαγδό.

Αυτό το πείσμα, που ακόμη μας εκπλήσσει…