«Αλλ’ όταν έρθει ο πόλεμος που φέρνει στους ανθρώπους την καθημερινή στέρηση, γίνεται δάσκαλος της βίας κ’ ερεθίζει τα πνεύματα του πλήθους σύμφωνα με τις καταστάσεις που δημιουργεί».

Βίαιος διδάσκαλος, λοιπόν, ο πόλεμος κατά τον Θουκυδίδη. Εννοεί ότι ο πόλεμος ως «βίαιος διδάσκαλος» αναγκάζει τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις αξίες τους, τις πεποιθήσεις τους και το ήθος τους, μετατρέποντάς τους σε άβουλα όντα και φέρνοντας στην επιφάνεια τα χειρότερα ένστικτά τους. Αν παρακολουθήσουμε τα πρόσφατα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού, ως κυρίαρχου παγκοσμιοποιητικού μοντέλου τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο, αντιλαμβανόμαστε ότι ο πόλεμος έχει ήδη δρομολογηθεί στις συνειδήσεις πολύ πριν ξεσπάσει με φυσικούς όρους.

Ένας ελαύνων κοινωνικός εκφασισμός εκφράζεται κυρίως σε διχασμένες/πολωμένες κοινωνίες που χαρακτηρίζουν με σταθερό ρυθμό τον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη, ως απότοκος ιδιότυπων εμφυλίων ανάμεσα σε δυνάμεις της συντήρησης του Συστήματος και σε αυτές των μεταρρυθμιστών του, με τις δυνάμεις της συντήρησης να θωρακίζουν όλο και περισσότερο την επιθετικότητά τους, Η νομοτελειακή κατάληξη δεν μπορεί παρά να είναι οι βαθιά ανταγωνιστικές κοινωνίες που θα αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μέσα από έναν διαρκή και διάχυτο φόβο για τις υπολανθάνουσες πρακτικές κοινωνικού κανιβαλισμού. Έναν φόβο που σκοπό έχει να δυναμώνει την υποταγή στην κυρίαρχη τάξη και να αποδυναμώνει κάθε εκφρασμένη μεταβλητή σε οποιαδήποτε άλλη εκδοχή του κοινωνικού γίγνεσθαι. Παρ’ όλα αυτά, όταν ξεσπά ένας πόλεμος αναδιατάσσει όλα τα κοινωνικά δεδομένα προς τη χειρότερη εκδοχή τους.

Η απαξία της ανθρώπινης ζωής με θεαματικούς όρους και από όπλα μαζικής καταστροφής, και μάλιστα όταν μιλάμε για ταξικές κοινωνίες αναφερόμαστε στις ζωές των υποτελών τάξεων, σκοπό έχει να στείλει ένα μήνυμα καταναγκαστικής αποδοχής, συνοχής και συστράτευσης με σημείο αναφοράς τα εθνικά ιδεώδη. Ο καταναγκασμός αυτός θέτει τις πιο υποψιασμένες -σε σχέση με τα παιχνίδια των κυρίαρχων- πολιτικές υποκειμενικότητες μπροστά σε διαφόρων ειδών διλήμματα, όπως: αντιπολεμικό και αντιμιλιταριστικό κίνημα ή αντιϊμπεριαλισμός με συστράτευση προς τις δυνάμεις του αδύναμου κυριαρχικού μπλοκ; Όπως πάντα, κάθε υπερασπιστής του ενός μπλοκ επιδιώκει την ακύρωση του άλλου, τόσο με πολιτικά όσο και με ηθικά κριτήρια αλλά και αφορισμούς. Ισαποστάκηδες από τη μία και έρμαια των περιφερειακών ιμπεριαλισμών από την άλλη.

Υποστηρίζουμε τη σύνθεση και όχι τον διχαστικό χαρακτήρα τέτοιων διλημμάτων. Δεν είναι απαραίτητο οι αξιακές θέσεις που διέπουν μια πολιτική αντίληψη να μπαίνουν σε μια διαδικασία διαπραγμάτευσης αναλόγως με την εκάστοτε ιστορική συγκυρία. Μια ιμπεριαλιστική επίθεση, όπως για παράδειγμα αυτή που εξελίσσεται στις μέρες μας, σαφώς και είναι αναγνωρίσιμη ως τέτοια. Τοποθετείται απέναντί μας, όπως και κάθε επιβολή εξουσίας πόσο μάλλον με όρους κατίσχυσης, χωρίς να γίνονται, ωστόσο, παζάρια αποδοχής ή αποσιώπησης μιας εναντιωματικής σε αυτήν εξουσίας με ποσοτικούς όρους.

Η εξουσία, ως στρατηγική των σχέσεων επιβολής, είναι πάντα στο στόχαστρο ενός αναρχικού και αντιεξουσιαστικού προτάγματος και θεωρούμε ότι δεν τίθεται ζήτημα υποστολής της άρνησης, της αμφισβήτησης, της κριτικής. Αναγνωρίζουμε αποχρώσεις και δυναμικές στην έκφραση της εξουσίας και αναλόγως εκφέρουμε λόγο και στρατηγική αντιμετώπισης. Αυτό το τεύχος συντάχθηκε μέσα σε μια περιρρέουσα εμπόλεμη ατμόσφαιρα, όσο αναλογεί στην απόσταση μεταξύ της Εγγύς Ανατολής όπου τοποθετούμαστε και της Μέσης Ανατολής όπου βρέχει πυραύλους.

Ωστόσο, η συνέχεια και η συνέπεια που απαιτείται από τη θεματική του εντύπου μας, για να προσομοιώνεται η πολιτική αντίληψη στα πεδία της καθημερινής ζωής στα οποία στοχεύει, χαρακτηρίζει και αυτό το τεύχος. Από τον διάλογο για τον πόλεμο με την ΤΝ μέχρι το ανοιχτό ζήτημα με την καταστολή στους δημόσιους χώρους, την παρουσίαση αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων μέχρι τον Νικόλα Άσιμο, τον Κυριάκο Βασιλειάδη, τον Μιχάλη Πρωτοψάλτη, τον ‘Αρη Βελουχιώτη, τον Γιώργη Κοτζιούλα, τον Ντάριο Φο και τον «το ένα έτσι» είναι 28 σελίδες δρόμος.

Πορευτείτε, λοιπόν, αναλόγως…